بچه های دریا

باور کردنش آسان نیست.اما باید باور کرد.وضعیت بسیار نامناسب مطبوعات کودک ونوجوان در استان سیستان وبلوچستان را.اگر بگوییم کودکان ونوجوانان بلوچ از داشتن مجلات مخصوص خود در تنگنا قرار گرفته اند بیجا نگفته ایم..قریب 3-4 سال است کودکان ونوجوانان  شهرهای « چابهار» ، « کنارک» ، «نیکشهر »و « ...» روی مجلات کودکان ونوجوانان را ندیده اند .سالهای نوجوانی خودم را خوب به یاد دارم، گرچه آن روزها شهرهای استان این قدر  پیشرفت فیزیکی نداشتند اما از نظر کتاب ومجله در رفاه بودند.جدای از اینکه بیشتر مجلات چاپ شده آن موقع به دست کودکان ونوجوانان می رسید ، بچه های استان نویسندگان خود را از نزدیک در بلوچستان می دیدند.اتفاقی که شاید در کمتر نقطه ایران رخ می داد. در بلوچستان آن سالها ما شاهد حرکت بزرگ فرهنگی بودیم.وآن اتفاق برگزاری جشنواره های شعر وداستان کودک ونوجوان ، هر سال در شهری از استان بود وآن هم با حضور پر رنگ بزرگترین شاعران ونویسندگان کشور. همین استان ، که سالها پیش میزبان چنین همایش هایی بود امروز بچه هایی در دامن خود می پروراند که با مجلات خود بیگانه اند.آن وقت ما چه انتظاری باید از این بچه ها داشته باشیم.فقط ظاهرا به انها بگوییم چرا مطالعه را کنار گذاشته اند؟ چرا کتاب ومجله نمی خوانند...؟ بچه ای که تا 7-8 سال اول مدرسه مجله ای در حال وهوای خود نبیند چگونه انتظار داشته باشیم ایت بچه که فردا بزرگتر شد کتاب ، مجله وروزنامه بخواند ؟؟...؟نمی دانم چه کسانی باید جواب این  همه ظلم سنگین به کودکان بلوچ در چابهار وشهرهایی را که نام بردم بدهند؟